In order to investigate the possibility of quinoa producing in Garmsar, Iran, a factorial experiment conducted in randomized complete block design with three replications in 2018-2019 growing season at Garmsar Agricultural Research Station. The factors were planting date at three levels (March 6th, April 1st and April 6th) and the three genotypes of quinoa (Q26, Q29 and Titicaca). Results showed that the effect of planting date was significant for all studied traits except the harvest index. Also, all studied traits were significantly different in all genotypes. Titicaca planted on March 6th had the highest yield (2276 kg.ha-1).The grain yield and yield components decreased with the delaying the planting date. Compared to early plantings, Latest date, April 6th, led to reduction of all traits, especially grain yield (about 50%). The results of simple phenotypic correlation between the studied traits showed that grain yield per hectare had the highest correlation with plant yield (0.877) and then with leaf area index (0.832), panicle weight (0.815) and number of branches per plant (0.745) that was significant at the 1% probability level.

زمینه و هدف: نظر به اهمیت تعیین رفتار گیاهان در شرایط کمبود آب لازم است تا ضرایب حساسیت گیاه به آب در مراحل مختلف رشد گیاهان تعیین شود. کمبود آب در دشت سیستان، یک مسئله جدی و دارای اهمیت است به گونه ای که عدم تأمین آب رودخانه مرزی هیرمند که تنها منبع تأمین آب منطقه است منجر به نابودی کشاورزی می شود. پایین بودن امکان افزایش منابع جدید آب و ضرورت افزایش تولیدات کشاورزی از منابع آب محدود در این منطقه، استفاده از روش های علمی مناسب برای افزایش بهره وری آب کشاورزی را می طلبد. همچنین تغییر الگوی کشت و جایگزینی محصولات پردرآمد در سال های اخیر در مناطق خشک بسیار موردتوجه کشاورزان قرارگرفته است. هدف از این پژوهش بررسی اثرات تنش آبی بر رفتار گیاه سیر در شرایط کم آبی است تا با واسنجی تابع تولید این گیاه ضرایب واکنش عملکرد در شرایط کمبود آب به دست آید. روش پژوهش: در این مطالعه گیاه سیر در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در سال های 1398 و 1399 در استان سیستان و بلوچستان اجرا شد. تیمارها بر اساس سطح تنش نسبت به شاهد 30، 35، 40، 45، 50، 60 و 70 درصد نیاز آبی اعمال شدند. این ایستگاه در 20 کیلومتری جنوب شرقی شهر زابل واقع در طول جغرافیای 61 درجه و 41 دقیقه و عرض جغرافیای 30 درجه و 54 دقیقه در منطقه سیستان قرار دارد. ارتفاع ایستگاه از سطح دریا 483 متر، میانگین بارندگی سالیانه 55 میلی متر و میزان تبخیر سالیانه 4500 تا 5000 میلی متر است و این منطقه دارای اقلیم بسیار خشک با تابستان بسیار گرم و زمستان ملایم می باشد. مساحت قطعه آزمایشی برابر 750 مترمربع (15×50) انتخاب گردید برای کاشت سیر رقم چینی قبل از کاشت بستر با کود حیوانی تقویت شد و پس از گاو رو شدن بر اساس آزمون خاک کود به میزان 300 کیلوگرم فسفات پتاسیم، 200 کیلوگرم فسفات تریپل و 100 کیلوگرم اوره به خاک اضافه گردید. سپس شخم و دیسک و درنهایت تسطیح شد. در دهه دوم مهرماه جهت کاشت سیر رقم چینی شیارهایی به فاصله 20 سانتیمتر و عمق 5 سانتیمتر با بیلچه ایجاد و غده سیرها به فاصله 8 سانتیمتر بر روی ردیف های کشت گردید. اطلاعات گیاهی شامل دوره های رشد، قطر غده، تعداد حبه، ارتفاع گیاه و مقادیر عملکرد سیر نیز اندازه گیری شد. سپس بر اساس اطلاعات به دست آمده دو تابع تولید تافته و ریس موردبررسی قرار گرفتند و ضرایب حساسیت گیاه در دوره رشد تعیین شد. یافته ها: بیشترین عملکرد سیر در مطالعه 8240 کیلوگرم در هکتار بوده است که برای تولید آن 833 میلی متر آب مصرف شد. برای واسنجی ضریب حساسیت گیاه سیر از داده های سال اول استفاده شد و پس از واسنجی دو تابع تولید ریس (Raes) و تافته (Tafteh)، مقادیر ضریب حساسیت گیاه سیر ارائه شد. این ضریب در بازه 5/0 تا 2/1 در دوره های مختلف رشد گیاه سیر متفاوت بود که منحنی تغییرات آن ارائه شد. ارزیابی روش ریس در سال دوم با مقدار ریشه میانگین مربعات خطا 1302 کیلوگرم در هکتار و مقدار نرمال شده آن حدود 23 درصد بود. نتایج: در مقایسه دو روش مورداستفاده درروش تافته و همکاران، مقدار ریشه میانگین مربعات خطا 485 کیلوگرم در هکتار و مقدار نرمال شده آن حدود 11 درصد به دست آمد. ازاین رو، روش تافته در تعیین عملکرد سیر در شرایط تنش آبی توصیه می شود.

با توجه به منابع محدود آب و مشکل توزیع آب در شبکه های آبیاری و زهکشی و عدم انطباق نیاز آبیاری گیاه با دوره های آبیاری موجود یک تنش آبی به گیاهان به طور سیستماتیک وارد می شود. ازاین رو در این مطالعه دو تابع تولید Raes (2004) و Tafteh et al (2013) با استفاده از ضرایب حساست گیاه پیشنهادشده توسط Tafteh et al (2014a) برای ذرت مورد ارزیابی قرار گرفت. برای این منظور عملکرد دانه دو رقم ذرت دانه ای 500 و 302 در دو سال کشت با تیمارهای آبیاری 100، 75 و 50 درصد نیاز آبی برداشت و با استفاده از دو تابع تولید مطرح شده ارزیابی شد. نتایج نشان داد تابع تولیدTafteh در تعیین عملکرد دو رقم 500 و 320 به طور متوسط با مقدار ریشه مربعات میانگین خطا حدود 562 کیلوگرم در هکتار، ریشه مربعات میانگین خطای نرمال حدود 8 درصد و میانگین انحراف خطا حدود 168 کیلوگرم در هکتار بسیار خوب عمل کرده است. همچنین شاخص توافق حدود 95/0 و شاخص کارای مدل حدود 83/0 به دست آمد. این نتایج آماری نشان داد که توابع مطرح شده کارایی بالای در تعیین عملکرد هر دو رقم دارند. بررسی تفکیک شده این دو رقم نیز نشان داد که رقم 302 دارای عملکرد کم تر و در شرایط کم آبی ضرایب حساسیت آن به گیاه به ویژه در دوره میانی رشد بیش تر از رقم 500 می باشد. لذا رقم 500 نسبت به رقم 302 عملکرد بالاتری دارد و در شرایط کم آبی ضرایب حساسیت آن کمتر بوده و مقاومت بیشتری در تنش آبی از خود نشان می دهد. ضرایب حساسیت رقم 302 در دوره های اولیه، میانی و انتهایی رشد به ترتیب برابر با 5/0، 4/1 و 8/0 تعیین گردید که با مقادیر پیشنهادی متفاوت است. لذا لازم است ارقام پیشنهادی در شرایط کم آبی با استفاده از توابع تولید مورد ارزیابی قرارگیرند.

در راستای سازگاری با کم آبی راهکارهای مختلفی قابل پیشنهاد و اجرا است که از آن جمله می توان اتخاذ سیاست های مناسب، جهت بهینه سازی مصرف آب، از طریق تعیین توابع بهینه تولید را ذکر نمود. کم آبی و کاهش کیفیت منابع آب و خاک در کشور، از عوامل اصلی کاهش تولید می باشد از این رو، این تحقیق به منظور تعیین ضرایب حساسیت گیاه و تابع بهینه تولید آب-شوری-عملکرد برای شلغم، در کاشمر اجرا گردید. آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار شامل دو فاکتور شوری و آب آبیاری اعمال شد. چهار سطح شوری آب آبیاری شامل (آب شرب) 7/0= S1، 4= S2، 8= S3 و 12= S4 دسی زیمنس بر متر و سه سطح آب آبیاری شامل آبیاری کامل (100% نیاز آبی)= W1، W1 75%= W2 و W1 50%= W3 بود که در یک خاک با بافت لومی شنی اعمال شدند. داده های عملکرد بر فرم های مختلف توابع تولید (خطی ساده، خطی لگاریتمی، درجه دوم و نمایی) برازش داده شد و پس از آنالیز حساسیت، تابع بهینه تولید شلغم تعیین گردید. سپس مقادیر کارآیی مصرف آب و ضرایب حساسیت گیاه تعیین شد. نتایج آنالیز حساسیت نشان داد که تابع تولید درجه دوم برای شلغم به عنوان تابع بهینه تولید، قابل توصیه می باشد. بررسی مقادیر حداکثر خطا (ME) نشان داد که بیش ترین خطا مربوط به توابع لگاریتمی و خطی ساده می باشد. تیمار شاهد (W1S1) و تیمار W2S1 (75% نیاز آبی) به ترتیب با 66/6 و 42/7 کیلوگرم بر مترمکعب پربازده ترین سطوح آبیاری می باشند، اما با افزایش تنش خشکی و شوری بهره وری آب کاهش یافت. مقدار متوسط ضریب Ky در شرایط تنش توامان شوری و خشکی برابر با 73/1 محاسبه شد. همچنین ضریب حساسیت گیاه (Ks) با افزایش تنش شوری و خشکی کاهش یافت که کمترین مقدار آن (5/0) مربوط به تیمار W3S4 می باشد. منحنی های هم محصول نشان می دهند که با افزایش میزان آبیاری، می توان از آب آبیاری با شوری بالاتری در آبیاری شلغم استفاده نمود، به نحوی که عملکرد نیز تغییر نکند.

این آزمایش به منظور تعیین ضریب واکنش عملکرد (Ky) چغندرقند رقم منوژرم تکنیکی 7233 به کم آبیاری در مراحل مختلف رشد در شهرکرد، در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با پنج تیمار شامل آبیاری کامل(E0) ، 85 درصد (E1)،70  درصد (E2)،55  درصد (E3) و 30 درصد (E4) تبخیر و تعرق پتانسیل گیاه چغندرقند در سه آزمایش جداگانه در مراحل مختلف رشد گیاه شامل :T1 مرحله اولیه رشد (8 تا10 برگی(، :T2 مرحله رشد ریشه و :T3 مرحله ذخیره سازی قند در ریشه در دو سال زراعی 1375 و 1376 انجام شد. تبخیر و تعرق گیاه مرجع و تبخیر، تعرق پتانسیل گیاه چغندرقند توسط لایسیمتر زه کش دار از روش بیلان رطوبتی خاک با استفاده از دستگاه نوترون متر تعیین شد. پس از برداشت محصول، عملکرد و اجزای عملکرد تعیین و ضریب واکنش گیاه چغندرقند محاسبه شد. بیشترین عملکرد چغندرقند در تیمار آبیاری کامل برابر با 49.5 تن در هکتار و کمترین عملکرد برابر با 24.6 تن در هکتار مربوط به تیمار تامین70 درصد تبخیر تعرق در مرحله دوم رشد گیاه به دست آمد. تبخیر تعرق واقعی گیاه چغندرقند در منطقه برابر با 884 میلی متر و حداقل تبخیرـ تعرق گیاه برابر با 625 میلی متر در تیمارE4T2 به دست آمد. مقادیر ضریب واکنش عملکرد (Ky) گیاه چغندرقند با توجه به تیمارهای کم آبیاری برای مرحله اول رشد گیاه بین 0.34 تا 1.38، برای مرحله دوم 0.34 تا 1.33 و برای مرحله سوم بین 0.34 تا 1.29 تعیین شد.

کم آبیاری روشی برای افزایش بهره وری آب (WUE) است که اولین پیامد آن کاهش محصول در واحد سطح است. به منظور بررسی وتعیین توابع تولید سه رقم پنبه (ساحل، سای - اکرا و  312-818)، آزمایشی روی یک خاک لوم رسی سیلتی در ایستگاه تحقیقات کشاورزی هاشم آباد گرگان اجرا شد. دراین آزمایش 6 تیمار آبیاری در سه تکرار به صورت طرح کرت های یکبار خرد شده به کار گرفته شد. از سیستم آبیاری بارانی تک شاخه ای استفاده شد به طوری که 54 کرت (3 رقم*6تیمار*3تکرار) در هر طرف خط لوله قرار داشت. به منظور برآورد کمبود رطوبت ناحیه ریشه، داده های آب و هوایی وضریب گیاهی پنبه درطول فصل رشد مورد استفاده قرار گرفت. رابطه توان دوم بین عملکرد و آب داده شده و رابطه خطی برای عملکرد و تبخیر تعرق به صورت فصلی برای ارقام تحت مطالعه به دست آمدند. هم چنین با توجه به فرمول دورنبوس وکاسام، ضرایب حساسیت سه رقم ساحل، سای - اکرا و 312-818 به ترتیب 1.02، 1 و 1.01 به دست آمد. از این مقادیر می توان در بهینه سازی آبیاری در شرایط محدودیت آب استفاده کرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

To evaluate the effect of nitrogen and water withholding in vegetative growth stage of corn on efficacy of nicosulfuron and 2,4-D+ MCPA an experiment was conducted as a factorial arrangement in a randomized complete block design with three replications at Tarbiat Modares University in 2017. The first factor contained four treatments including application of nicosulfuron, 2,4-D+ MCPA, weed free and weed infested as control. The second factor consisted of normal irrigation and water withholding from 4 to 8 leaf stage. Third factor contained either urea application or no fertilizer application. Normal irrigation and nitrogen fertilizer application significantly increased nicosulfuron and 2,4-D+ MCPA efficacy in weed control and total weed dry weight decreased to 341 and 361 g.m-2 respectively compared 1370 g.m-2 as weed infested. Nicosulfuron and 2,4-D+ MCPA reduced weed total dry weight significantly under irrigation withholding. Grain yield increased with application of nitrogen and nicosulfuron. Grain yield was higher with application of 2,4-D+ MCPA than nicosulfuron without nitrogen application under irrigation withholding. Application of nicosulfuron with nitrogen application provided satisfactory weed control and increased grain yield.

کم آبیاری در شرایط کمبود آب مهمترین استراتژی برای حفظ بهره وری آب محصولات است. از این رو کشت محصولات مقاوم به خشکی مانند کینوا می تواند بهره وری فیزیکی را در سطح مزرعه افزایش دهد. برای بررسی عملکرد و رشد گیاه کینوا در شرایط کمبود آب نیاز به اطلاعات ضریب واکنش عملکرد گیاه به آب می باشد. در این مطالعه گیاه کینوا رقم تی تی کاکا در دو سال زراعی 1398 و 1399 کشت شد. برای بررسی سطوح مختلف آبیاری 4 تیمار: آبیاری کامل، 30 درصد تخلیه مجاز رطوبتی، 50 درصد تخلیه مجاز رطوبتی و 70 درصد تخلیه مجاز رطوبتی بر اساس اندازه گیری رطوبت خاک در دوره های مختلف رشد گیاه اعمال شد. بر اساس نتایج بدست آمده در دو سال زراعی به طور کلی دوره رشد اولیه 20 روز، دوره توسعه 30 روز، دوره میانی 28 روز و دوره پایانی 12 روز اندازه گیری شدند. حساس ترین دوره رشد در گیاه کینوا دوره میانی با ضریب حساسیت 88/0 تعیین شد. به طور متوسط با مصرف 2563 مترمکعب آب بهره وری بیشینه ای حدود 85/1 کیلوگرم بر مترمکعب خواهد داشت. به طور کلی نتایج نشان می دهد که این گیاه نسبت به کم آبیاری مقاومت بالایی داشته و از این رو می توان این گیاه را در مناطقی که دارای کمبود آب هستند کشت نمود و عملکرد مناسبی را در شرایط تنش آبی انتظار داشت.

زمینه وهدف: عوامل miR-133وSRF در فرآیندهای مختلف سلولی درگیر می باشند، اما هنوز تأثیر تمرین استقامتی بر بیان آنها در عضلات تند و کند انقباض مشخص نشده است. هدف این تحقیق ارزیابی تاثیر تمرین استقامتی بر بیان miR-133 و SRF عضلات تند و کند انقباض در رت های نر نژاد ویستار بود. روش تحقیق: در این مطالعه 14 رت با وزن 20± 113 گرم (5 هفته سن داشتند) به مدت 4 هفته تحت شرایط کنترل شده، نگهداری شدند و بعد از دوره آشناسازی به صورت تصادفی به دو گروه کنترل و تجربی (7 سر رت در هر گروه) تقسیم شدند. گروه تجربی یک برنامه تمرین استقامتی 14 هفته ای، هفته ای 6 جلسه (که بتدریج به 60 دقیقه و سرعت 30 متر بر دقیقه رسید) را روی نوارگردان اجرا نمودند و 48 ساعت پس از پایان آخرین جلسه، همراه با گروه کنترل تشریح شدند. سپس عضله کند انقباض (نعلی) و تند انقباض (بازکننده بلند انگشتان) آنها جدا شد. سطح بیان miR-133و ژن SRF با استفاده از روش Real time-PCR اندازه گیری شدند. نتایج تحقیق با استفاده از آزمون آماری t تک نمونه و همبسته در سطح 0/01>p استخراج گردید. یافته ها: پس از 14 هفته تمرین استقامتی، بیان miR-133 عضله بازکننده بلند انگشتان گروه تجربی نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری (0/001=p) کاهش پیدا کرد؛ اما بیان miR-133 عضله نعلی افزایش معنی داری (001/0=p) نشان داد. همچنین بیان miR-133عضله بازکننده بلند انگشتان گروه تجربی نسبت به عضله نعلی همان گروه به طور معنی داری (0/001=p) کاهش و میزان بیان ژن SRF عضله بازکننده بلند انگشتان گروه تجربی به طور معنی داری (0/009=p) افزایش یاف. اما بیان این ژن در عضله نعلی تغییر نکرد (0/05